*Τίτλος: Πεντιγκρή

*Συγγραφέας: Georges Simenon / Ζωρζ Σιμενόν

*Μετάφραση: Αργυρώ Μακάρωφ

*Εισαγωγή: Luc Sante

*Εκδόσεις: Άγρα

*Έτος Έκδοσης: 2017

*Σελίδες: 672

*Σχήμα: 14 Χ 21

*Μαλακό εξώφυλλο

*Κατάσταση: Άριστη

*Η Παλαιοβιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης είναι το μεγαλύτερο σύγχρονο παλαιοβιβλιοπωλείο

*To "Πεντιγκρή" είναι το πιο μακροσκελές, το πιο εκπληκτικό, το πιο τολμηρό μυθιστόρημα του Ζωρζ Σιμενόν είναι το βιβλίο που έχει φτάσει να θεωρείται, ολοένα περισσότερο, ο πυρήνας των σημαντικών επιτευγμάτων του ως χρονικογράφου του σύγχρονου εαυτού και της σύγχρονης κοινωνίας. Στις αρχές της δεκαετίας του 1940, ο Σιμενόν ξεκίνησε να γράφει μια αυτοβιογραφία με θέμα την παιδική του ηλικία στο Βέλγιο. Έδειξε τις πρώτες σελίδες στον Αντρέ Ζιντ, και εκείνος τον προέτρεψε να τις μετατρέψει σε μυθιστόρημα. Το αποτέλεσμα ήταν, σύμφωνα με μεταγενέστερο σχόλιο του ίδιου του Σιμενόν, ένα βιβλίο στο οποίο όλα είναι αληθινά αλλά τίποτα δεν είναι ακριβές. Το "Πεντιγκρή" ξεκινά στις αρχές του 20ού αιώνα, με την πολιτική αστάθεια και τις τρομοκρατικές επιθέσεις που τον χαρακτηρίζουν, φτάνει ως το τέλος του Α' Παγκόσμιου Πολέμου το 1918 και αποτελεί μια εποποιία της καθημερινής ύπαρξης σε όλη της τη συγκεχυμένη, ανολοκλήρωτη ένταση και πυκνότητα, μια ιστορία για την ενηλικίωση ενός πρόωρα αναπτυγμένου και περίεργου αγοριού και για την έλευση του σύγχρονου κόσμου. «Ο Σιμενόν γεννήθηκε το 1903 στη Λιέγη του Βελγίου. Στο "Πεντιγκρή" αφηγείται την ιστορία της παιδικής του ηλικίας, τη μικροαστική ανατροφή του, τις δολοπλοκίες της μητέρας του, τον πρόωρο θάνατο του πράου και χαμηλών τόνων πατέρα του, τις καταστροφές του πολέμου. Αυτή η σαν μυθιστόρημα αυτοβιογραφία του αποτελεί το κορυφαίο έργο του και πιθανώς το σπουδαιότερο έργο της βελγικής λογοτεχνίας». (Luc Sante) 

*Ο Ζωρζ Σιμενόν γεννήθηκε στις 12 (ή μάλλον στις 13) Φεβρουαρίου 1903 στη Λιέγη του Βελγίου. Παντρεύεται το 1923 τη Ρεζίν (Τίγκυ) Ρενσόν, ζωγράφο, μπαίνει, ως γραμματέας, στην υπηρεσία του μαρκησίου Ντε Τρασύ, συναναστρέφεται μποέμ καλλιτέχνες και αρχίζει να γράφει. Η πλούσια συγγραφική του παραγωγή ελαφρών, συναισθηματικών, περιπετειωδών μυθιστορημάτων (περίπου 200, από τα οποία πολλά με ψευδώνυμο) κατά τη δεκαετία 1923-33 του αποφέρει πολλά χρήματα. Συναναστρέφεται τους Μωρίς Βλαμένκ, Πικάσσο, Αντρέ Ζιντ, Κολέτ, Μαξ Ζακόμπ, ζει μια ερωτική περιπέτεια με την Ζοζεφίν Μπαίηκερ, αγοράζει ένα ποταμόπλοιο και αναπλέει ποταμούς και κανάλια της Γαλλίας, κι αργότερα ένα μεγάλο κότερο και ταξιδεύει στη Βόρεια Θάλασσα. Εκεί, σε κάποιο ολλανδικό λιμάνι φαίνεται πως γεννήθηκε ο Μαιγκρέ. Το 1931 δημοσιεύει, με το γνήσιο όνομά του, το πρώτο του μη αστυνομικό μυθιστόρημα, Το σπίτι στο κανάλι. Το '32 εγκαθίσταται στην έπαυλή του στην γαλλική παραθαλάσσια πόλη Λα Ροσέλ, ταξιδεύει στην Αφρική και ανά την Ευρώπη, γράφει και αρθρογραφεί. Το '39 γεννιέται ο πρώτος του γιος Μαρκ. Ενώ το '40 διορίζεται υπεύθυνος για τους Βέλγους πρόσφυγες, λειτούργημα που ασκεί με μεγάλη αφοσίωση - πρόκειται για την πρώτη και τελευταία φορά που ο Σιμενόν προσφέρει τον εαυτό του στην υπηρεσία των κοινών - στη συνέχεια και καθ' όλο το Β' Παγκόσμιο πόλεμο, κρατά, αν μη τι άλλο, ουδέτερη στάση. Κατηγορείται ότι οι ταινίες του Μαιγκρέ που γυρίστηκαν κατά το 1941-44 έγιναν με συμμετοχή Γερμανών παραγωγών, τα βιβλία του φέρουν τη σφραγίδα της Γερμανικής Επιτροπής Λογοκρισίας. Τον Οκτώβριο του '45 καταφθάνει με την οικογένειά του στη Νέα Υόρκη και σύντομα εγκαθίστανται στον Καναδά. Εδώ σταματά ουσιαστικά η κοινή του ζωή με την Τίγκυ. Ένα μήνα μετά την άφιξή του, ο Σιμενόν συναντά την Καναδέζα Ντενίζ Ουιμέ, που θα γίνει γραμματέας του και η δεύτερη γυναίκα του. Θα αποκτήσει μαζί της δύο γιους, τον Τζων (1949), που σήμερα διαχειρίζεται την κληρονομιά του έργου του πατέρα του, και τον Πιερ (1959), και μια κόρη, την Μαρί-Ζο (1953), που αυτοκτόνησε το 1978. Με την οριστική επιστροφή του στην Ευρώπη το '55, οι Σιμενόν εγκαθίστανται στη Νότια Γαλλία, στις παρυφές των Καννών και το '57 μετακομίζουν στην Ελβετία, στον πύργο Ντ' Εσαντέν καταρχάς, και από το '63 στο αχανές νεοχτισμένο σπίτι του στο Epalinges. Ο Σιμενόν εξακολουθεί να γράφει, αλλά η σχέση του ζευγαριού καταρρέει. Η υγεία του χειροτερεύει (σοβαρό πρόβλημα αλκοολισμού), συχνά γίνεται βίαιος και μισάνθρωπος, η Ντενίζ μπαινοβγαίνει σε κλινικές για αποτοξίνωση. Από το '64, που η Ντενίζ τον εγκαταλείπει, και μέχρι το τέλος, θα ζήσει με σύντροφο την Τερέζ Σμπυρελέν, τέως καμαριέρα της Ντενίζ, με την οποία σχετίζεται ήδη από το '62. Το 1967 αρχίζει η έκδοση των Απάντων του σε 72 τόμους. Θα ασχοληθεί έκτοτε μόνο με την αυτοβιογραφία: το '74 εκδίδεται το Γράμμα στη μητέρα μου , και από το '75 έως το '81 θα κυκλοφορήσει μια σειρά από 21 βιβλία που υπαγορεύει στο μαγνητόφωνο και που έχουν το γενικό τίτλο Dictees. Το '76, κληροδοτεί στο Πανεπιστήμιο της Λιέγης το λογοτεχνικό του αρχείο και τον επόμενο χρόνο ιδρύονται τα Αρχεία Σιμενόν. Το '81 εκδίδεται και το ογκώδες αυτοβιογραφικό έργο του, που είναι και το οριστικά τελευταίο, Memoires intimes που συνοδεύει Το βιβλίο της Μαρί-Ζο. Από το 1974, ο Σιμενόν ζει με την Τερέζ στη "ροζ έπαυλη", στη Λωζάνη, όπου σκόρπισε τις στάχτες της κόρης του και όπου η Τερέζ σκόρπισε και τις δικές του στάχτες. Ο Ζωρζ Σιμενόν, με ζωή εξίσου πληθωρική με το έργο του, πέθανε τη νύχτα της 3-4 Σεπτεμβρίου του 1989